[ مقدمه مؤلف ] ( 1 ) بنام خداوند بخشايندهء مهربان ستايش خاصّ خداوندى است يكتا ، آنكه هميشه بوده و خواهد بود ، و وجودش بحدّ ( اندازه ) و نهايت ( پايان ) وصف نگردد ، و پينكى و خواب او را نربايد ، همان ذاتى كه نه براى هستيش آغازى ، و نه از براى بقايش انجاميست ، بايجاد ممكنات بر وجود خويش راهنما بوده ، و به پديد آوردن آفريدگان بر هميشگى خود دليل ، و بهمانندى آنها بر بىهماننديش رهبر و هادى ، همو كه نظام و استوارى آفرينش را بر قدرت خود گواه ساخته ، ذات پاكش از پذيرش هر گونه پيرايه بيزارى جسته ، و از ديده شدن ( با چشم ظاهر ) دورى گزيده ، و انديشه و پندار بر آگاهى بر ذاتش دست نيافته ، آنكه موجودى همانند او نيست ، و خود شنوا و بيناست . و گواهى دهم كه خدائى جز پروردگار يگانهء بىانباز نيست ، همان كه